اثر تدریس ترکیبی وزارت آموزش و پرورش بر عملکرد ریاضی دانش آموزان ابتدایی

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روش تدریس ترکیبی وزارت آموزش و پرورش بر عملکرد ریاضی دانش آموزان دوره متوسطه و شناسایی عوامل تبیین کننده این اثربخشی انجام شد. روش: روش تحقیق از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره متوسطه بودند که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، در گروه های آزمایش (تدریس ترکیبی) و کنترل (تدریس سنتی) انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته و پرسشنامه عوامل تبیین کننده بود. یافته ها: برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که روش تدریس ترکیبی، تاثیر مثبت و بسیار معناداری بر عملکرد ریاضی دانش آموزان دارد؛ به طوری که سهم قابل توجهی از تغییرات عملکرد توسط این روش آموزشی تبیین شد. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که در میان مولفه های اجرایی تدریس ترکیبی، زمان صرف شده در تعامل آنلاین با معلم به عنوان قوی ترین عامل و کیفیت محتوای چندرسانه ای ارائه شده به عنوان دومین عامل مهم، پیش بینی کننده های بهبود عملکرد ریاضی بودند. نتیجه گیری: تدریس ترکیبی در صورتی که با تاکید بر حضور فعال و موثر معلم در فضای مجازی و تولید محتوای دیجیتالی غنی و تعاملی همراه باشد، می تواند به صورت کارآمدی منجر به ارتقای سطح عملکرد ریاضی دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

تدریس ترکیبی ، عملکرد ریاضی ، آموزش و پرورش ، تحلیل کوواریانس ، تعامل آنلاین ، محتوای چندرسانه ای