آموزش و پرورش و پرورش روحیه پرسشگری
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 17
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CTSTE02_1801
تاریخ نمایه سازی: 17 مرداد 1405
چکیده مقاله:
این مقاله به بررسی عمیق و تحلیلی رابطه حیاتی میان نظام آموزش و پرورش و پرورش روحیه پرسشگری در دانش آموزان می پردازد. در دنیای پیچیده و متغیر کنونی، توانایی پرسیدن سوالات مناسب، نه تنها یک مهارت، بلکه یک ضرورت برای بقا و پیشرفت فردی و اجتماعی است. آموزش سنتی که بر انتقال دانش منفعلانه متمرکز بود، در تربیت شهروندانی کنجکاو و تحلیل گر ناتوان است. لذا، هدف این پژوهش، تبیین مبانی نظری، راهبردهای عملی، و موانع فرهنگی موجود در مسیر نهادینه سازی فرهنگ پرسشگری در نظام آموزشی است. در بخش مبانی نظری، پرسشگری به عنوان موتور محرک یادگیری عمیق و سازنده گرا معرفی می شود و ارتباط آن با فلسفه هایی چون پراگماتیسم و نظریه های یادگیری فعال تشریح می گردد. فصل دوم به تفاوت های بنیادین بین آموزش سنتی (پاسخ محور) و آموزش نوین (پرسش محور) پرداخته و نقش برنامه های درسی در شکل دهی این روحیه را تحلیل می کند. تمرکز ویژه ای بر نقش محوری معلم به عنوان تسهیل گر و طراح محیط های امن برای پرسشگری در فصل سوم قرار دارد. همچنین، ویژگی های دانش آموز پرسشگر و اهمیت اعتمادبه نفس و امنیت روانی در این فرآیند در فصل چهارم مورد بحث قرار می گیرد. مسائل فرهنگی و خانوادگی به عنوان بسترهای اجتماعی موثر در فصل پنجم بررسی می شوند؛ تاکید بر این نکته است که فرهنگ جامعه می تواند به شدت پرسشگری را تقویت یا خفه کند. فصل ششم به معرفی روش های کاربردی مانند یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL)، و گفت وگوی سقراطی می پردازد که مستقیما بر تحریک کنجکاوی و استدلال ورزی متمرکز هستند. ارتباط تنگاتنگ پرسشگری با تفکر انتقادی و خلاق در فصل هفتم اثبات می شود، زیرا پرسش ها، اساس هرگونه تحلیل و خلق جدیدی هستند. در نهایت، چالش های خاص نظام آموزشی ایران در این زمینه (مانند نظام ارزشیابی مبتنی بر حافظه و ترس از خطا) در فصل هشتم شناسایی شده و مجموعه ای از راهکارهای عملی و سیاستی برای اصلاح ساختارهای موجود، از تغییر رویکرد ارزشیابی گرفته تا آموزش ضمن خدمت معلمان، در فصل نهم ارائه می گردد. نتیجه گیری تاکید می کند که پرورش روحیه پرسشگری، مستلزم یک تحول پارادایمی در تمامی سطوح نظام آموزشی است تا بتوان نسلی آماده برای حل مسائل پیچیده آینده تربیت کرد. این مقاله با ارائه یک چارچوب تحلیلی و راهبردی، به عنوان سندی برای سیاست گذاران آموزشی و دست اندرکاران تعلیم و تربیت مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
نویسندگان