نقش الگوهای رفتاری معلمان در رشد شخصیت دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش بنیادین الگوهای رفتاری معلمان در فرآیند پیچیده رشد شخصیت دانش آموزان، به ویژه در ابعاد شناختی، عاطفی، اخلاقی و اجتماعی، انجام پذیرفته است. در دنیای پرشتاب امروز که منابع اطلاعاتی متعددی در دسترس نوجوانان و کودکان قرار دارد، همچنان جایگاه معلم به عنوان یک کانون ثبات و مرجع معتبر، نقشی حیاتی ایفا می کند. بیان مسئله این پژوهش، در خلا تئوریک موجود پیرامون تفکیک و تحلیل تاثیر مجزای مولفه های رفتاری معلم بر ساختارهای شخصیتی دانش آموزان نهفته است. هدف اصلی، ارائه یک چارچوب تحلیلی-نظری جامع برای درک سازوکار جذب، تقلید و درونی سازی رفتار معلم توسط متعلمان است. روش شناسی پژوهش، تحلیلی-نظری و مبتنی بر ترکیب نظریه های یادگیری اجتماعی (بندورا)، رشد روانی-اجتماعی (اریکسون) و نظریه کنش متقابل نمادین بوده است. یافته های کلیدی نظری نشان می دهند که رفتارهای آشکار و پنهان معلم، از جمله شیوه حل مسئله، همدلی، عدالت و نحوه مدیریت هیجانات، مستقیما بر شکل گیری خودپنداره، عزت نفس، نظام ارزش ها و مهارت های ارتباطی دانش آموزان تاثیر می گذارد. درونی سازی این الگوها اغلب از طریق فرایندهای مشاهده، همانندسازی و تقویت متقابل صورت می گیرد. نتیجه گیری کلی مقاله بر این فرض استوار است که نظام های تربیت معلم باید بیش از پیش بر ارتقای سطح خودآگاهی رفتاری و اخلاقی معلمان سرمایه گذاری نمایند تا اطمینان حاصل شود که نقش الگویی آن ها به مثابه یک نیروی سازنده در تربیت نسل های آینده عمل خواهد کرد. پژوهش حاضر بر ضرورت بازنگری در برنامه های آموزشی معلمان با تاکید بر تربیت «شخصیت موثر» به جای صرفا «انتقال دهنده دانش» تاکید می ورزد.