مقایسه اثربخشی رویکردهای سنتی و الگوهای آموزش تجربه محور در پرورش مهارت های تدریس و شایستگی های حرفه ای دانشجومعلمان؛ با تاکید بر کارآمدی آموزشی، چالش های اجرایی و پیامدهای یادگیری پایدار

این مقاله به مقایسه اثربخشی رویکردهای سنتی و الگوهای آموزش تجربه‑محور در پرورش مهارت های تدریس و شایستگی های حرفه ای دانشجومعلمان می پردازد و بر سه محور کارآمدی آموزشی، چالش های اجرایی و پیامدهای یادگیری پایدار تاکید دارد. یافته ها نشان می دهد رویکردهای سنتی از نظر سرعت پوشش محتوا و هزینه کمتر کارآمدترند، اما با چالش های بنیادینی مانند شکاف نظریه و عمل، کم رنگ بودن تامل و ارزشیابی یک بعدی مواجه هستند و در یادگیری پایدار عملکرد ضعیفی دارند. در مقابل، الگوهای تجربه‑محور از نظر عمق یادگیری، ماندگاری مهارت ها، توانایی تعمیم به موقعیت های جدید و شکل گیری هویت حرفه ای برتری قاطع دارند، اما اجرای آنها با چالش هایی نظیر نیاز به منابع گسترده، کمبود مربیان ماهر، زمان بر بودن و مقاومت های نهادی همراه است. با توجه به محدودیت های نظام تربیت معلم ایران، «مدل تلفیقی تدریجی» با ساختار سه فازی به عنوان واقع بینانه ترین مسیر پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

تربیت معلم ، رویکردهای سنتی ، آموزش تجربه‑محور ، کارآمدی آموزشی ، چالش های اجرایی ، یادگیری پایدار ، تامل ، مدل تلفیقی