مدیریت کلاس با رویکرد یادگیری فعال مشارکتی برای کاهش رفتارهای نامطلوب

آموزش و پرورش نوین، بیش از پیش بر ایجاد محیط های یادگیری پویا و دانش آموزمحور تاکید دارد. در این میان، مدیریت کلاس درس به عنوان یکی از مهم ترین وظایف حرفه ای معلم، نقشی اساسی در تضمین جریان یادگیری موثر ایفا می کند. رفتارهای نامطلوب دانش آموزان، یکی از چالش های اصلی فراروی معلمان در کلاس های درس محسوب می شود که نه تنها فرآیند یاددهی و یادگیری را مختل می کند، بلکه بر فضای روانی و اجتماعی کلاس نیز اثرات منفی می گذارد. این مقاله به بررسی تطبیقی و تحلیلی رویکردهای سنتی مدیریت کلاس با رویکرد نوین یادگیری فعال مشارکتی (Active Collaborative Learning - ACL) می پردازد و نشان می دهد که چگونه به کارگیری روش های مشارکتی می تواند به صورت بنیادین، ریشه های رفتارهای نامطلوب را بخشکاند. رویکردهای سنتی مبتنی بر کنترل بیرونی و انضباط سخت گیرانه، اغلب صرفا رفتارهای ظاهری را سرکوب می کنند، بدون آنکه به علل عمیق تر نارضایتی و درگیری دانش آموز بپردازند. در مقابل، یادگیری فعال مشارکتی، با افزایش درگیری شناختی و اجتماعی دانش آموزان، احساس تعلق، مسئولیت پذیری و خودتنظیمی را تقویت می کند. این مقاله با مرور مبانی نظری رفتارگرایی، سازنده گرایی و نظریه یادگیری اجتماعی، چارچوبی نظری برای ادغام این رویکردها فراهم می آورد. سپس به تشریح راهبردهای عملی، از طراحی فعالیت های گروهی هدفمند (مانند حل مسئله گروهی، ایفای نقش و بحث های ساختاریافته) تا نقش بازخورد سازنده و ارزشیابی توصیفی، پرداخته می شود. تاکید اصلی بر این است که مدیریت کلاس از حالت «کنترل معلم» به «مدیریت گروه توسط دانش آموزان» تغییر یابد. مطالعه حاضر نتیجه گیری می کند که یادگیری فعال مشارکتی نه تنها یک روش تدریس، بلکه یک فلسفه مدیریتی است که با پر کردن اوقات دانش آموزان با فعالیت های معنادار و افزایش مالکیت آن ها بر فرآیند یادگیری، فضای مناسبی برای ظهور رفتارهای سازنده فراهم می آورد و به طور طبیعی زمینه های بروز رفتارهای مخرب را محدود می سازد.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، یادگیری فعال ، یادگیری مشارکتی ، رفتارهای نامطلوب ، خودتنظیمی ، انضباط مثبت