نقش بازی وارسازی در افزایش تعامل و یادگیری فعال

این پژوهش به بررسی نقش و تاثیر رویکرد بازی وارسازی (Gamification) بر افزایش تعامل (Engagement) و تسهیل یادگیری فعال (Active Learning) در فرآیندهای آموزشی می پردازد. در عصر حاضر که توجه دانش آموزان و دانشجویان به شدت تحت تاثیر محرک های دیجیتالی قرار دارد، روش های سنتی تدریس با چالش های جدی در حفظ تمرکز و انگیزه مواجه شده اند. بازی وارسازی، که استفاده از عناصر و مکانیک های طراحی بازی در بستر غیربازی است، به عنوان یک استراتژی آموزشی نوین، پتانسیل بالایی برای متحول ساختن محیط یادگیری دارد. این مقاله با مرور ادبیات نظری، مبانی روان شناختی (نظریه خودتعیین گری و نظریه جریان) و مولفه های کلیدی بازی وارسازی، ارتباط آن را با تعاملات شناختی، عاطفی و رفتاری فراگیران تحلیل می کند. نتایج نظری این پژوهش نشان می دهد که پیاده سازی هوشمندانه عناصر بازی وارسازی می تواند سطح انگیزش درونی را تقویت کرده، حس خودکارآمدی را افزایش داده و دانش آموزان را به مشارکت فعال تر در فعالیت های یادگیری سوق دهد. همچنین، چالش ها و ملاحظات اخلاقی در پیاده سازی این رویکرد مورد بحث قرار گرفته و پیشنهاداتی برای طراحی مدل های کاربردی در سطوح مختلف تحصیلی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

بازی وارسازی ، یادگیری فعال ، تعامل آموزشی ، انگیزش ، علوم تربیتی ، طراحی آموزشی