بررسی تفاوت اثربخشی تدریس سنتی و تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی

در عصر تحولات دیجیتال، نظام های آموزشی با چالش های جدیدی در زمینه ارتقاء کیفیت یادگیری مواجه شده اند. یکی از مهم ترین این تحولات، ظهور هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک نیروی دگرگون کننده در فرایند آموزش است. این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی و تحلیلی تفاوت اثربخشی دو رویکرد غالب تدریس، یعنی تدریس سنتی و تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی، انجام شده است. مسئله اصلی این است که آیا و در چه ابعادی، سیستم های مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند به طور معناداری اثربخشی یادگیری را نسبت به روش های سنتی که دهه هاست مبنای آموزش بوده اند، بهبود بخشند. روش تحقیق مورد استفاده، رویکردی تحلیلی-تطبیقی بر اساس مرور ادبیات و مبانی نظری موجود در حوزه تعلیم و تربیت و فناوری آموزشی است. نتایج کلی نشان می دهد که تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی در زمینه هایی نظیر شخصی سازی یادگیری، بازخورد فوری و تحلیل داده های یادگیرنده، دارای پتانسیل بالاتری برای افزایش اثربخشی شناختی و مهارتی است؛ در حالی که تدریس سنتی همچنان در پرورش مهارت های اجتماعی و عاطفی، نقش غیرقابل جایگزینی ایفا می کند. در نهایت، پیشنهاد می شود که آینده آموزش در گرو یک مدل تلفیقی است که از نقاط قوت هر دو رویکرد بهره ببرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، تدریس سنتی ، اثربخشی یادگیری ، یادگیری شخصی سازی شده ، فناوری آموزشی