سنجش و تقویت تاب آوری (Resilience) عاطفی معلمان در محیط های پرفشار

تاب آوری عاطفی معلمان به عنوان یکی از مولفه های اساسی سلامت روان و کارآمدی حرفه ای، نقش تعیین کننده ای در مواجهه با فشارهای شغلی محیط های آموزشی دارد. معلمان به طور مستمر با چالش هایی نظیر حجم بالای کار، انتظارات فزاینده آموزشی، مسائل رفتاری دانش آموزان و محدودیت های سازمانی روبه رو هستند که می تواند تعادل هیجانی آنان را تحت تاثیر قرار دهد. هدف پژوهش حاضر، سنجش سطح تاب آوری عاطفی معلمان و شناسایی عوامل موثر بر تقویت آن در محیط های پرفشار آموزشی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری شامل معلمان شاغل در نظام آموزشی بوده و داده ها از طریق ابزارهای استاندارد سنجش تاب آوری و پرسشنامه های مرتبط با عوامل هیجانی و سازمانی گردآوری شده است. تحلیل داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی انجام شد. نتایج نشان داد که سطح تاب آوری عاطفی معلمان در حد متوسط قرار دارد و متغیرهایی همچون مهارت های تنظیم هیجان، حمایت سازمانی و کیفیت روابط حرفه ای نقش معناداری در ارتقای آن ایفا می کنند. همچنین یافته ها حاکی از آن است که فقدان حمایت های روانی و ساختاری می تواند منجر به کاهش تاب آوری و افزایش فرسودگی شغلی شود. بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که تاب آوری عاطفی قابلیتی اکتسابی و قابل تقویت است و توجه نظام مند به آموزش مهارت های هیجانی و ایجاد محیط های حمایتی در مدارس، نقش مهمی در ارتقای سلامت روان معلمان و بهبود کیفیت آموزش ایفا می کند. این یافته ها با نتایج پژوهش های داخلی و خارجی هم راستا بوده و بر ضرورت توجه سیاست گذاران آموزشی به تاب آوری عاطفی معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری عاطفی ، معلمان ، فشار شغلی ، سلامت روان ، محیط های آموزشی پرفشار