تجربه زیسته دختران پایه هفتم از دختربودگی در پرفورمنس آرت: از بازنمایی خود تا باز تعریف هویت

این پژوهش به کاوش عمیق در تجربه زیسته دختران در آستانه نوجوانی (پایه هفتم) از منظر رویکرد پدیدارشناختی و در بستر هنری پرفورمنس آرت می پردازد. دوره نوجوانی، به ویژه در مقطع گذار به پایه هفتم، دورانی سرشار از دگرگونی های بنیادین جسمانی، روانی و اجتماعی است که در آن مفهوم «دختربودگی» شکلی سیال و محل مناقشه به خود می گیرد. هدف اصلی، فهم این امر است که چگونه بدن نوجوان، به عنوان یکی از اصلی ترین ابزارهای تجربه جهان، در مواجهه با انتظارات هویتی و ساختارهای اجتماعی، از طریق هنر اجرا (پرفورمنس آرت) خود را بیان و بازتعریف می کند. این مقاله با اتخاذ رویکردی کیفی و پدیدارشناختی، مبتنی بر مفاهیم آگاهی قصدی هوسرل و دازاین هایدگر، به تحلیل تجربه های نهفته در کنش های اجرایی این گروه سنی می پردازد. پرفورمنس آرت به عنوان فضایی مکاشفه ای برای برون ریزی تجارب بدن مند و پنهان شده در نظر گرفته شده است. نتایج نشان می دهد که تجربه زیسته دختران پایه هفتم در پرفورمنس آرت، عرصه ای برای مذاکره میان هویت های تحمیلی و هویت های در حال تحقق است. بدن در این اجراها نه تنها سوژه بلکه بستر و ابزار اصلی بیان دغدغه های هویتی، مقاومت های خاموش و جستجوی جایگاه در جهان است. این پژوهش با ارائه تحلیلی مفهومی از ظهور بدن نوجوان در هنر اجرا، به غنای درک ما از فرآیندهای هویتی در این دوره حساس یاری می رساند و بر ضرورت ایجاد فضاهای هنری امن برای گفت وگو پیرامون «شدن» تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، دختربودگی ، پرفورمنس آرت ، هویت ، پدیدارشناسی ، نوجوانی