روش های نوین یادگیری تلفیقی مهارت های شناختی و هیجانی در دوره ابتدایی

در دنیای پیچیده و متغیر قرن بیست ویکم، مهارت های شناختی و هیجانی به عنوان دو ستون اصلی رشد جامع انسانی، اهمیت بنیادینی یافته اند. دوره ابتدایی به عنوان حساس ترین مرحله شکل گیری این مهارت ها، نیازمند بازنگری اساسی در رویکردهای آموزشی است. نظام های آموزشی سنتی اغلب بر تقویت صرف جنبه های شناختی تاکید کرده و مولفه های هیجانی را نادیده گرفته اند که این امر منجر به بروز شکاف هایی در توانایی دانش آموزان برای انطباق با چالش های اجتماعی و تحصیلی شده است. این مقاله پژوهشی با هدف ارائه یک چارچوب نظری و عملی برای تلفیق نظام مند مهارت های شناختی و هیجانی در برنامه درسی دوره ابتدایی تدوین شده است. در این راستا، ابتدا مبانی نظری مهارت های شناختی (مانند تفکر انتقادی و فراشناخت) و هیجانی (مانند هوش هیجانی و خودتنظیمی) تشریح گردیده و همبستگی عمیق آن ها تبیین می شود. سپس، روش های نوین آموزشی مانند یادگیری مبتنی بر بازی های شناختی-هیجانی، رویکرد یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL)، آموزش مبتنی بر داستان، یادگیری پروژه محور تلفیقی و کاربرد فناوری های نوین در این تلفیق مورد بررسی قرار می گیرند. در نهایت، نقش حیاتی معلم، طراحی برنامه درسی، و مدیریت محیط یادگیری در تحقق این تلفیق مورد تاکید قرار گرفته و پیامدهای چندوجهی این رویکرد بر رشد تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان ارائه می شود. نتایج نشان می دهد که آموزش تلفیقی، نه تنها کارایی شناختی را از طریق افزایش انگیزه و تمرکز بهبود می بخشد، بلکه زیرساخت های لازم برای شهروندی مسئولیت پذیر و سازگار را فراهم می آورد. این پژوهش در سطح دکتری، راهبردهایی عملی برای سیاست گذاران آموزشی و معلمان جهت گذار از آموزش های تک بعدی به رویکردهای جامع ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، مهارت های شناختی ، هوش هیجانی ، دوره ابتدایی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، فراشناخت