نقش آموزش و پرورش در مدیریت زمان دانش آموزان

مدیریت زمان یکی از مهارت های کلیدی قرن بیست و یکم است که تاثیر مستقیمی بر موفقیت تحصیلی، کاهش استرس و ارتقاء کیفیت زندگی دانش آموزان دارد. این مقاله با هدف تحلیل نقش محوری نظام آموزش و پرورش در توسعه و نهادینه سازی این مهارت در میان دانش آموزان ایرانی تدوین شده است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و توصیفی، ساختارها، برنامه ها و کنشگران اصلی نظام تعلیم و تربیت (شامل برنامه درسی، معلمان، مدیران و محیط مدرسه) را مورد بررسی قرار می دهد. نتایج نشان می دهد که با وجود اهمیت نظری این مهارت، رویکرد فعلی نظام آموزشی اغلب بر محتوامحوری و زمان بندی های سختگیرانه متمرکز است که فرصت های عملی برای تمرین مدیریت زمان موثر را محدود می سازد. ده فصل این مقاله به بررسی ابعاد نظری، روان شناختی، ساختاری و عملیاتی نقش آموزش و پرورش می پردازد. پیشنهاد می شود رویکرد آموزش مهارت های زندگی، از جمله مدیریت زمان، به صورت بین رشته ای و عملیاتی در تار و پود فرآیند یاددهی–یادگیری ادغام شود تا دانش آموزان نه تنها در مدرسه، بلکه در مواجهه با پیچیدگی های زندگی آینده نیز موفق عمل کنند. این پژوهش بر لزوم بازنگری در فرهنگ مدرسه و تعامل فعال تر با خانواده برای ایجاد یک محیط حمایتی یکپارچه تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، آموزش و پرورش ، مهارت های زندگی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ایرانی