تاثیر سبک های دلبستگی والدین بر عملکرد تحصیلی فرزندان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سبک های دلبستگی والدین بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. نظریه دلبستگی جان بالبی، هسته اصلی این تحقیق را تشکیل می دهد و بر این فرض استوار است که کیفیت ارتباط اولیه بین کودک و مراقبت کننده اصلی، الگویی برای روابط آتی و شیوه های پردازش هیجانی و شناختی فرد در طول زندگی، از جمله حوزه تحصیل، فراهم می آورد. در این پژوهش، با استفاده از روش پژوهش کمی و طرح علی-مقایسه ای، ارتباط میان سبک های دلبستگی ایمن، ناایمن اجتنابی، ناایمن دوسوگرا و آشفته والدین، با ابعاد مختلف عملکرد تحصیلی دانش آموزان (شامل نمرات، خودکارآمدی تحصیلی، انگیزش درونی و سازگاری تحصیلی) مورد سنجش قرار گرفت. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه شهر (نام شهر فرضی) بود و نمونه با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های دلبستگی والدین (مانند پرسشنامه دلبستگی بزرگسالین یا نسخه های مرتبط با والدینی) و مقیاس های استاندارد عملکرد تحصیلی بود. یافته های پژوهش نشان داد که سبک دلبستگی ایمن والدین با نمرات بالاتر، خودکارآمدی تحصیلی بیشتر و انگیزش درونی قوی تر در فرزندان همبستگی مثبت و معناداری دارد، در حالی که سبک های دلبستگی ناایمن (به ویژه دوسوگرا و آشفته) با کاهش عملکرد تحصیلی و افزایش اضطراب امتحان مرتبط هستند. این نتایج بر اهمیت نقش والدین در شکل گیری موفقیت تحصیلی فرزندان تاکید می کند و لزوم برنامه های مداخله ای برای ارتقاء مهارت های والدگری مبتنی بر دلبستگی ایمن را مطرح می سازد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ، سبک های دلبستگی ، عملکرد تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، نظریه دلبستگی