تاثیر تجارب کودکی بر شکل گیری شخصیت

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تجارب دوران کودکی بر شکل گیری شخصیت انجام شده است. تجارب اولیه زندگی از مهم ترین عوامل تاثیرگذار بر رشد روانی و شکل گیری ویژگی های شخصیتی افراد محسوب می شوند. در این پژوهش تلاش شد رابطه میان تجربه های کودکی و ابعاد مختلف شخصیت مورد بررسی قرار گیرد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل افراد بزرگسال بود که داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه و به روش میدانی جمع آوری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که میان تجارب دوران کودکی و شکل گیری ویژگی های شخصیتی رابطه معناداری وجود دارد. به طوری که تجربه های مثبت دوران کودکی مانند حمایت عاطفی والدین، امنیت روانی و روابط گرم خانوادگی با ویژگی های شخصیتی سالم مانند ثبات هیجانی، مسئولیت پذیری و سازگاری اجتماعی رابطه مثبت دارند. در مقابل، تجربه های منفی دوران کودکی نظیر محرومیت عاطفی، تعارضات خانوادگی و طردشدگی می توانند زمینه ساز مشکلات هیجانی و شکل گیری الگوهای شخصیتی ناسازگار شوند. این یافته ها با دیدگاه نظریه دلبستگی جان بالبی درباره نقش روابط اولیه در رشد شخصیت همسو است (John Bowlby, ۱۹۸۸) و همچنین با پژوهش های داخلی درباره اهمیت روابط والد–کودک در سلامت روانی و شخصیتی افراد مطابقت دارد (ستوده، ۱۳۹۸). در مجموع می توان نتیجه گرفت که کیفیت تجارب دوران کودکی نقش بسیار مهمی در شکل گیری شخصیت و سلامت روانی افراد در بزرگسالی دارد. بنابراین توجه به بهبود روابط خانوادگی، افزایش آگاهی والدین نسبت به نیازهای عاطفی کودکان و ایجاد محیط های حمایتی برای رشد کودکان از اهمیت زیادی برخوردار است.

کلیدواژه ها:

تجارب دوران کودکی ، شخصیت ، دلبستگی ، روابط والد–کودک ، سلامت روان