بررسی رابطه سبک های یادگیری دانش آموزان با روش های تدریس معلمان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان سبک های یادگیری دانش آموزان و روش های تدریس معلمان در دوره متوسطه است. با توجه به اینکه یادگیری فرایندی فردی و متاثر از ویژگی های شناختی، عاطفی و رفتاری فراگیران است، هماهنگی میان سبک های یادگیری و شیوه های تدریس می تواند نقش مهمی در افزایش کیفیت یاددهی–یادگیری داشته باشد. در این پژوهش، با استفاده از رویکرد توصیفی–همبستگی، سبک های یادگیری دانش آموزان بر اساس مدل کلب و روش های تدریس معلمان بر اساس الگوهای رایج آموزشی مورد سنجش قرار گرفت. نتایج نشان داد که میان برخی سبک های یادگیری و روش های تدریس رابطه معنادار وجود دارد و عدم توجه به این هماهنگی می تواند موجب کاهش انگیزش، افت تحصیلی و کاهش مشارکت دانش آموزان شود. این پژوهش بر ضرورت بازنگری در برنامه ریزی آموزشی و توانمندسازی معلمان برای به کارگیری روش های متنوع و سازگار با تفاوت های فردی تاکید می کند.