انتقال از تدریس محوری به مربی گری(coaching) الگوی نوین تعامل هنرآموز_هنرجو در کارگاه

گذار از پارادایم سنتی تدریس محور به الگوی نوین مربی گری (Coaching) در محیط کارگاه های هنری، یکی از مهم ترین تحولات پارادایمی در آموزش هنر معاصر محسوب می شود. الگوی تدریس محور که مبتنی بر انتقال دانش و مهارت های ازپیش تعیین شده توسط استاد است، در پاسخگویی به پیچیدگی های دنیای هنر معاصر، نیازهای فردی هنرجویان و ماهیت ذاتی خلاقیت هنری، دچار محدودیت های جدی شده است. این مقاله با هدف تحلیل عمیق و ارائه چارچوبی نظری برای استقرار الگوی مربی گری در کارگاه های هنری تدوین شده است. رویکرد پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر سنتز منابع نظری و پژوهش های کیفی در حوزه آموزش هنر و مربی گری است. نتایج نشان می دهند که مربی گری، با تاکید بر گفت وگو، خودآگاهی، یادگیری مبتنی بر تجربه و بازخورد مستمر، می تواند فضایی غنی تر برای پرورش تفکر انتقادی، هویت هنری و استقلال هنرجو فراهم آورد. این الگو، نقش هنرآموز را از «انتقال دهنده اطلاعات» به «تسهیل گر فرآیند اکتشاف و تحول» تغییر می دهد. مقاله به تفصیل ابعاد شناختی، عاطفی و مهارتی مربی گری، طراحی محیط کارگاهی سازگار با این رویکرد، و شایستگی های مورد نیاز هنرآموزان در نقش مربی را مورد واکاوی قرار می دهد. همچنین، چالش های نهادی و فرهنگی پیش روی این گذار و راهبردهای اجرایی برای عملیاتی سازی آن ارائه می شود. این پژوهش، ضمن تاکید بر ضرورت این تحول، ابزارهایی مفهومی برای سیاست گذاران و دست اندرکاران آموزش هنر فراهم می آورد تا فرآیند یادگیری هنری را از حالت منفعل به کنشگری فعال و معنادار ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

مربی گری هنری ، تدریس محوری ، کارگاه هنری ، یادگیری تحول آفرین ، تسهیل گری یادگیری ، نقد هنر ، هویت هنری ، بازخورد کیفی.