تبیین ابعاد یادگیری عمیق در کلاس های مبتنی بر روش های فعال

هدف پژوهش حاضر تبیین ابعاد یادگیری عمیق در کلاس های مبتنی بر روش های فعال و ارائه چارچوبی برای شناخت مولفه های آن است. در دهه های اخیر، گذر از رویکردهای سنتی معلم محور به سوی رویکردهای یادگیری فعال، تحولی بنیادین در نظام های آموزشی ایجاد کرده است. با این حال، صرف فعالیت فیزیکی دانش آموزان در کلاس لزوما به یادگیری عمیق منجر نمی شود. این پژوهش با استفاده از روش مرور نظام مند و تحلیل محتوای کیفی، به بررسی ابعاد سه گانه یادگیری عمیق شامل ابعاد شناختی (درگیری با مفاهیم پیچیده و تفکر انتقادی)، ابعاد عاطفی (انگیزش درونی و تعلق به فرآیند یادگیری) و ابعاد فراشناختی (خودتنظیمی و تفکر تاملی) پرداخته است. یافته ها نشان می دهد روش های فعالی چون یادگیری مبتنی بر پروژه، کلاس معکوس، ساخت نقشه مفهومی و به کارگیری سامانه های پاسخ گویی فوری، زمانی به یادگیری عمیق منجر می شوند که چالش شناختی بالا و درگیری عاطفی مداوم را فراهم آورند. همچنین، فناوری های نوین مانند هوش مصنوعی مولد و یادگیری تقویتی عمیق با شخصی سازی مسیرهای یادگیری و ارائه بازخورد به هنگام، افق های تازه ای در تحقق یادگیری عمیق گشوده اند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تلفیق اصول یادگیری فعال با طراحی آموزشی هدفمند و بهره گیری هوشمندانه از فناوری، می تواند بستر ساز تحقق یادگیری پایدار و معنادار در قرن بیست و یکم باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، روش های فعال تدریس ، درگیری شناختی ، فراشناخت ، فناوری های آموزشی ، کلاس درس معکوس