پداگوژی امید در آموزش ابتدایی تحلیل نقش معلم در تقویت انگیزش و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان

پداگوژی امید به عنوان یکی از رویکردهای نوین تربیتی، بر نقش معنادار معلم در ایجاد چشم انداز مثبت نسبت به یادگیری و آینده تحصیلی دانش آموزان تاکید دارد. در دوره ابتدایی، که بنیان های شخصیتی، هیجانی و شناختی کودک شکل می گیرد، امید می تواند عاملی تعیین کننده در تقویت انگیزش یادگیری و تاب آوری تحصیلی باشد. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی و بر پایه تجربه زیسته معلم در کلاس درس ابتدایی، به تحلیل نقش معلم در پرورش امید آموزشی، افزایش انگیزش درونی و تقویت تاب آوری تحصیلی دانش آموزان می پردازد. داده های این پژوهش از طریق مشاهده نظام مند رفتارهای کلاسی، یادداشت های تاملی معلم و تحلیل موقعیت های آموزشی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد به کارگیری راهبردهایی همچون بازخورد حمایتی، ایجاد فضای امن عاطفی، توجه به تفاوت های فردی و معنا بخشی به فعالیت های یادگیری، نقش موثری در افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، کاهش اضطراب تحصیلی و تقویت پایداری آنان در مواجهه با چالش های آموزشی دارد. نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه آگاهانه معلمان ابتدایی به پداگوژی امید به عنوان رویکردی تربیتی و انسانی در فرآیند یاددهی–یادگیری تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

پداگوژی امید ، آموزش ابتدایی ، انگیزش تحصیلی ، تاب آوری تحصیلی ، نقش معلم