نقش فناوری های نوین در تحول آموزش و پرورش

نظام های آموزشی سنتی، با وجود نقش حیاتی در انتقال دانش، در مواجهه با سرعت شتابان تحولات قرن بیست و یکم و الزامات اقتصاد دانش بنیان، نیازمند بازنگری بنیادین هستند. در این میان، فناوری های نوین آموزشی به عنوان نیروی محرک اصلی این تحول، فرصت هایی بی نظیر برای شخصی سازی، تعاملی سازی و جهانی سازی فرآیند یاددهی یادگیری فراهم آورده اند. این مقاله با هدف تحلیل نقش چندوجهی فناوری های نوین در دگرگونی ساختارها و کارکردهای آموزش و پرورش تدوین شده است. روش تحقیق مورد استفاده، تحلیلی توصیفی است که با اتکا به منابع کتابخانه ای و مقالات علمی پیشرو، به واکاوی مبانی نظری، انواع فناوری ها، تاثیرات آن ها بر ابعاد یاددهی یادگیری و مدیریت آموزشی، و همچنین چالش های پیش رو می پردازد. یافته ها نشان می دهند که فناوری هایی نظیر هوش مصنوعی، واقعیت مجازی و پلتفرم های ابری، نه تنها ابزارهای کمکی صرف نیستند، بلکه بنیان های پارادایمیک آموزش را تغییر داده و منجر به ظهور مدل های جدیدی از یادگیری فعال و مادام العمر می شوند. با این حال، پذیرش این تحولات مستلزم غلبه بر موانعی چون شکاف دیجیتال، تضمین امنیت داده ها و بازتعریف نقش سنتی معلم است. نتایج پژوهش بر لزوم تدوین راهبردهای جامع برای یکپارچه سازی هدفمند فناوری در سیاست های آموزشی، ارتقاء سواد دیجیتال جامعه و تمرکز بر توسعه زیرساخت های لازم تاکید دارد تا اطمینان حاصل شود که این تحول به نفع تمامی سطوح جامعه آموزشی پیش خواهد رفت.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تحول دیجیتال ، یادگیری شخصی سازی شده ، هوش مصنوعی در آموزش ، شکاف دیجیتال ، آموزش و پرورش نوین