بررسی کاربرد هوش مصنوعی در مدارس

این مقاله پژوهشی به بررسی جامع و تحلیلی کاربردهای نوین هوش مصنوعی (AI) در محیط های آموزشی مدارس می پردازد. با توجه به پیشرفت های خیره کننده در حوزه هوش مصنوعی و پتانسیل آن برای ایجاد تحول بنیادین در فرآیندهای یاددهی و یادگیری، این پژوهش با رویکردی دانشگاهی در سطح دکترا، به تحلیل عمیق جنبه های نظری، عملی، اخلاقی و اجرایی این فناوری در بافت مدارس می پردازد. هدف اصلی، تبیین نحوه استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی برای شخصی سازی یادگیری، ارزیابی هوشمند، و مدیریت آموزشی است. چارچوب نظری مقاله بر پایه های نظریه های شناختی و ساخت گرایی استوار است و کاربردها در زمینه هایی چون سیستم های توصیه گر، دستیاران آموزشی، و ابزارهای ارزیابی تحلیل می شوند. این پژوهش همچنین به بررسی نقش در حال تحول معلم، تاثیرات شناختی، عاطفی و اجتماعی بر دانش آموزان، و چالش های پیاده سازی در نظام آموزشی ایران می پردازد. ملاحظات اخلاقی، از جمله حریم خصوصی داده ها و سوگیری الگوریتمی، مورد تاکید قرار گرفته اند. در نهایت، یک مدل مفهومی برای پیاده سازی هوش مصنوعی در مدارس ارائه و راهکارهایی برای سیاست گذاران پیشنهاد می گردد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی پتانسیل بالایی برای ارتقاء کیفیت آموزش دارد، مشروط بر آنکه ملاحظات فنی، اخلاقی و فرهنگی به دقت مد نظر قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش ، شخصی سازی یادگیری ، سیستم های توصیه گر ، ارزیابی هوشمند ، اخلاق در آموزش ، فناوری آموزشی