نقش آموزش مهارت های ارتباطی در کاهش تعارضات مدرسه ای

تعارضات مدرسه ای یکی از چالش های رایج در محیط های آموزشی است که می تواند بر کیفیت یادگیری، سلامت روانی دانش آموزان و فضای تربیتی مدرسه تاثیر منفی بگذارد. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت به نقش آموزش مهارت های ارتباطی در پیشگیری و کاهش این تعارضات افزایش یافته است. مهارت هایی نظیر گوش دادن فعال، همدلی، جرات مندی، کنترل هیجان و حل مسئله، از جمله مولفه هایی هستند که می توانند تعاملات بین فردی را بهبود بخشیده و از بروز تنش های مخرب جلوگیری کنند. پژوهش حاضر با رویکرد مروری، به بررسی ادبیات نظری و یافته های پژوهشی مرتبط با نقش آموزش مهارت های ارتباطی در کاهش تعارضات مدرسه ای می پردازد. نتایج مطالعات نشان می دهد آموزش نظام مند این مهارت ها در دوره ابتدایی و متوسطه، موجب کاهش رفتارهای پرخاشگرانه، افزایش همدلی، بهبود روابط دانش آموز–دانش آموز و دانش آموز–معلم و ارتقای جو مدرسه می شود. همچنین، برنامه های مبتنی بر یادگیری اجتماعی–هیجانی تاثیر معناداری در کاهش تعارضات کلامی و رفتاری دارند. بر اساس تحلیل یافته ها، آموزش مهارت های ارتباطی باید به عنوان بخشی از برنامه رسمی درسی یا برنامه های مکمل تربیتی در مدارس گنجانده شود. طراحی مداخلات آموزشی مبتنی بر فرهنگ مدرسه و توانمندسازی معلمان در اجرای این برنامه ها از الزامات تحقق این هدف است.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، تعارضات مدرسه ای ، آموزش اجتماعی–هیجانی ، پیشگیری از خشونت ، روابط بین فردی