نقش انگیزش در یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش کیفیت انگیزش (درونی و بیرونی) در پیش بینی استفاده از راهبردهای یادگیری عمیق و تبیین عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و از نوع کاربردی-توسعه ای بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه سراسر کشور بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۳۸۴ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده شامل مقیاس انگیزش تحصیلی و پرسشنامه راهبردهای یادگیری عمیق و سطحی بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری) توسط نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. نتایج توصیفی نشان داد که میانگین انگیزش بیرونی بالاتر از انگیزش درونی است. با این حال، تحلیل های استنباطی به طور قاطع تایید کردند که انگیزش درونی با ضریب همبستگی قوی (۰.۶۸)، پیش بینی کننده اصلی استفاده از راهبردهای یادگیری عمیق است، در حالی که انگیزش بیرونی تاثیر معناداری نداشت. همچنین، مدل معادلات ساختاری نشان داد که راهبردهای یادگیری عمیق به عنوان یک متغیر میانجی حیاتی عمل کرده و تاثیر انگیزش درونی بر عملکرد تحصیلی را به طور کامل تبیین می کنند. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که کیفیت انگیزش (انگیزش درونی) به مراتب مهم تر از کمیت آن بوده و نظام آموزشی نیازمند اصلاحات ساختاری برای حمایت از نیازهای روان شناختی دانش آموزان (خودمختاری، کفایت، و ارتباط) به منظور پرورش یادگیری عمیق و پایدار است.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، انگیزش درونی ، انگیزش بیرونی ، راهبردهای یادگیری عمیق ، یادگیری سطحی ، نظریه خودتعیین گری