بررسی نقش فناوری های نوظهور آموزشی در توسعه کارکردهای پرورشی مدارس ابتدایی

تحولات سریع فناوری در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با فرصت ها و چالش های نوینی مواجه ساخته است. مدارس ابتدایی به عنوان زیربنایی ترین مقطع آموزشی، نقش مهمی در شکل گیری ابعاد تربیتی، اخلاقی، اجتماعی و روانی دانش آموزان ایفا می کنند. هدف از این پژوهش، بررسی نقش فناوری های نوظهور آموزشی در توسعه و تقویت کارکردهای پرورشی مدارس ابتدایی است. روش پژوهش از نوع مروری و کتابخانه ای بوده و داده ها از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی شامل کتاب ها، مقالات پژوهشی، پایان نامه ها و اسناد معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده اند. یافته های حاصل از مرور ادبیات پژوهش نشان می دهد که به کارگیری فناوری های نوظهور آموزشی، در صورت استفاده هدفمند و متناسب با ویژگی های رشدی دانش آموزان ابتدایی، می تواند تاثیر مثبتی بر مولفه های پرورشی از جمله افزایش انگیزه یادگیری، تقویت مهارت های اجتماعی، رشد خلاقیت، ارتقای خودآگاهی، بهبود سلامت روان و ایجاد نشاط تحصیلی داشته باشد. همچنین این فناوری ها امکان ایجاد محیط های یادگیری تعاملی، مشارکتی و جذاب را فراهم کرده و نقش معلم را از انتقال دهنده صرف اطلاعات به هدایت گر و تسهیل گر فرآیند تربیت ارتقا می دهند. در عین حال، نتایج مطالعات مورد بررسی بر ضرورت مدیریت آگاهانه، نظارت تربیتی و توجه به جنبه های اخلاقی و فرهنگی در استفاده از فناوری های نوین تاکید دارند. در مجموع می توان نتیجه گرفت که فناوری های نوظهور آموزشی، در کنار نقش محوری معلم و تعامل سازنده خانواده و مدرسه، می توانند به عنوان ابزاری موثر در توسعه کارکردهای پرورشی مدارس ابتدایی مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوظهور آموزشی ، کارکردهای پرورشی ، مدارس ابتدایی ، سلامت روان ، نشاط تحصیلی