کارکرد فناوری های نوین آموزشی در تحول نظام آموزش و پرورش ایران

تحولات شتابان فناوری در دهه های اخیر، تمامی ابعاد زندگی بشر از جمله نظام های آموزشی را تحت تاثیر قرار داده است. آموزش و پرورش به عنوان نهادی بنیادین در تربیت نسل آینده، ناگزیر از بازنگری در اهداف، روش ها و ابزارهای آموزشی خود در پرتو فناوری های نوین است. فناوری های نوین آموزشی از جمله آموزش الکترونیکی، یادگیری هوشمند، شبکه های آموزشی، هوش مصنوعی، واقعیت مجازی و ابزارهای دیجیتال تعاملی، ظرفیت های گسترده ای برای ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری، افزایش عدالت آموزشی و تحول نقش معلم و دانش آموز فراهم کرده اند. هدف پژوهش حاضر، بررسی کارکرد فناوری های نوین آموزشی در تحول نظام آموزش و پرورش ایران و تحلیل فرصت ها، چالش ها و پیامدهای آن است. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و اسنادی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری هدفمند فناوری های نوین آموزشی می تواند موجب بهبود کیفیت آموزش، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، توسعه یادگیری مادام العمر و تحول ساختارهای سنتی آموزشی شود؛ با این حال، موانعی همچون کمبود زیرساخت، ضعف توانمندی معلمان و نابرابری دسترسی، تحقق کامل این تحول را با چالش مواجه ساخته است. در پایان، پیشنهادهایی کاربردی برای بهره گیری موثر از فناوری های نوین در نظام آموزش و پرورش ایران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، تحول آموزشی ، آموزش و پرورش ایران ، یادگیری الکترونیکی ، مدرسه هوشمند