پویایی های ارتباط مجازی معلم و دانش آموزان: تحلیل نقش آن در پیوند آموزشی عصر دیجیتال
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 7
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CTSTE02_1157
تاریخ نمایه سازی: 17 مرداد 1405
چکیده مقاله:
ظهور و گسترش فناوری های دیجیتال، ماهیت و جغرافیای تعاملات آموزشی را دگرگون ساخته و فضایی به نام فضای مجازی را به عنوان بستری جدید و درهم تنیده با فضای فیزیکی کلاس، به متن آموزش رسمی وارد نموده است. در این بافت جدید، کیفیت «پیوند آموزشی» به عنوان بنیان رابطه موثر یاددهی-یادگیری، دیگر منحصر به تماس های رو در رو نیست، بلکه به میزان قابل توجهی در گرو کیفیت و عمق ارتباطات مجازی شکل گرفته بین معلم و دانش آموزان است. این مقاله مروری، با هدف تحلیل نظام مند نقش ارتباط مجازی معلم و دانش آموزان در شکل دهی، حفظ و تقویت پیوند آموزشی در عصر دیجیتال نگاشته شده است. روش پژوهش مبتنی بر مرور تحلیلی-انتقادی ادبیات گسترده بین رشته ای در حوزه آموزش دیجیتال، روانشناسی ارتباطات مجازی و علوم تربیتی است. یافته ها در قالب چهار محور اصلی سازمان دهی شده اند: نخست، تبیین مفهوم پیوند آموزشی در بستر دیجیتال و تفاوت های آن با محیط های سنتی؛ دوم، تحلیل ابعاد و اشکال ارتباط مجازی معلم و دانش آموز (شامل ارتباطات همزمان، ناهمزمان، یک به یک و گروهی) و بسترهای فناورانه آن؛ سوم، شناسایی مکانیسم های اثرگذاری این ارتباط بر تقویت پیوند آموزشی، از جمله افزایش دسترسی و تداوم ارتباط، شخصی سازی تعاملات، ایجاد جو روانی-اجتماعی مثبت و افزایش شفافیت و پاسخگویی؛ و چهارم، بررسی چالش های پیش رو از قبیل شکاف دیجیتالی، مسائل حریم خصوصی، خطر شکل گیری ارتباطات سرد و مکانیکی، و بار کاری مضاعف معلمان. نتایج این تحلیل نشان می دهد که ارتباط مجازی، در صورت طراحی و مدیریت هدفمند و مبتنی بر اصول پداگوژیک، می تواند نه به عنوان جایگزین، بلکه به عنوان مکملی قدرتمند برای تعاملات حضوری عمل کند و با ایجاد پلی مستمر و انعطاف پذیر بین معلم و دانش آموز، حس تعلق، اعتماد و تعهد متقابل را تقویت نماید. این پیوند قوی تر، به نوبه خود، به افزایش مشارکت تحصیلی، انگیزش درونی، پشتکار در انجام تکالیف و در نهایت، بهبود پیامدهای یادگیری منجر می شود. مقاله حاضر نتیجه می گیرد که آینده آموزش موثر در عصر دیجیتال، مستلزم پرورش «سواد ارتباطی مجازی» در معلمان و دانش آموزان، طراحی مدل های ترکیبی هوشمندانه از تعامل، و اتخاذ سیاست های حامی عدالت دیجیتالی است تا ارتباط مجازی بتواند به تحقق کامل ترین ظرفیت خود در خدمت تقویت پیوند آموزشی حیاتی دست یابد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فوزیه فاضلی
فرهنگی آموزش و پرورش