بررسی تاثیر ابعاد فرهنگی و اجتماعی موثر بر شکل گیری نگرش های دینی در دوره ابتدایی

آموزش دینی در دوره ابتدایی، افزون بر جایگاه آن در برنامه درسی رسمی، متاثر از زمینه های فرهنگی و اجتماعی محیط پیرامون دانش آموزان است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش عوامل فرهنگی و اجتماعی در شکل گیری و اثربخشی آموزش دینی در مقطع ابتدایی انجام شده و تلاش دارد پیوند میان فرهنگ، جامعه و تربیت دینی کودکان را تبیین کند. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و شواهد میدانی صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که آموزش دینی زمانی اثربخش تر خواهد بود که با ارزش ها، باورها و شرایط فرهنگی–اجتماعی دانش آموزان همسو باشد. چنین هم راستایی می تواند به تقویت هویت دینی، تحکیم ارزش های اخلاقی و ارتقای تعاملات اجتماعی در میان دانش آموزان بینجامد. در عین حال، تنوع فرهنگی، تفاوت نظام های ارزشی و فاصله میان محتوای آموزشی و واقعیت های اجتماعی از جمله چالش های مهم در مسیر اجرای موثر آموزش دینی محسوب می شود. بر این اساس، طراحی برنامه های آموزشی منعطف، توجه به بافت فرهنگی–اجتماعی مدارس و مشارکت خانواده و جامعه در فرآیند تربیت دینی، از راهکارهای پیشنهادی این پژوهش است. در نهایت، بر ضرورت انجام مطالعات تکمیلی برای تعمیق شناخت ابعاد اجتماعی–فرهنگی آموزش دینی تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

تکالیف تلفیقی ، بازی وارسازی ، یادگیری پروژه محور ، حل مسئله ، یادگیری فعال