تاثیر سبک های دلبستگی والدین بر رفتارهای اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان

خانواده به عنوان نخستین و بادوام ترین نهاد اجتماعی، نقشی بنیادین در شکل گیری شخصیت، باورها، نگرش ها و رفتارهای فرد در طول زندگی ایفا می کند و در این میان، کیفیت رابطه عاطفی میان والدین و کودک که در قالب سبک های دلبستگی تبلور می یابد، از عمیق ترین و ماندگارترین تاثیرات بر تحول روانی و اجتماعی انسان برخوردار است. نظریه دلبستگی که نخستین بار توسط جان بالبی و مری اینسورث مطرح شد، بر این اصل استوار است که کیفیت تعاملات نخستین کودک با مراقبان اصلی، الگوهای کاری درونی ای را شکل می دهد که تا آخر عمر به عنوان چارچوبی برای تفسیر روابط، تنظیم هیجانات و مقابله با تنیدگی ها عمل می کنند. مقاله مروری حاضر با هدف بررسی نظام مند و تحلیل عمیق تاثیر سبک های دلبستگی والدین بر دو مولفه اساسی و به هم پیوسته یعنی رفتارهای اجتماعی و رفتارهای تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. در این مطالعه، با بهره گیری از منابع معتبر داخلی و بین المللی، ابتدا مبانی نظری سبک های دلبستگی شامل دلبستگی ایمن، دلبستگی ناایمن اجتنابی، دلبستگی ناایمن دوسوگرا و دلبستگی آشفته مورد واکاوی قرار گرفته و سپس یافته های پژوهشی مرتبط با تاثیر هر یک از این سبک ها بر ابعاد مختلف رفتارهای اجتماعی شامل همدلی، همکاری، مهارت های ارتباطی، پرخاشگری، گوشه گیری و جامعه یاری و همچنین بر مولفه های رفتارهای تحصیلی شامل انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی، پیشرفت تحصیلی، تمرکز در کلاس و رابطه با معلم و همسالان در دانش آموزان تبیین شده است.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، والدین ، رفتارهای اجتماعی ، رفتارهای تحصیلی ، دانش آموزان ، نظریه دلبستگی