بررسی کارکرد مهارت های روانی–اجتماعی در نظام تعلیم و تربیت مدرسه ای

توسعه مهارت های اجتماعی و روان شناختی، به عنوان یکی از مولفه های اساسی تربیت همه جانبه، جایگاهی راهبردی در نظام های آموزشی معاصر دارد. این مهارت ها که شامل خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، مسئولیت پذیری و مهارت های ارتباطی هستند، نقش تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف تبیین اهمیت آموزش نظام مند این شایستگی ها در مدارس و بررسی راهبردهای موثر در تقویت آن ها انجام شده است. در این مطالعه، ضمن تحلیل ابعاد نظری مهارت های روانی–اجتماعی، روش های اجرایی نظیر یادگیری مشارکتی، فعالیت های گروهی هدفمند، بازی های نقش آفرینی، گفت وگوهای هدایت شده و برنامه های مبتنی بر مهارت های زندگی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که آموزش هدفمند این مهارت ها موجب افزایش اعتماد به نفس، بهبود تعاملات میان فردی، تقویت تاب آوری و ارتقای سلامت روان دانش آموزان می شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که نبود برنامه های ساختارمند، محدودیت زمانی و کمبود توانمندسازی معلمان از چالش های اساسی در این حوزه است. در مجموع، ادغام آموزش مهارت های اجتماعی و روان شناختی در برنامه های درسی، می تواند به پرورش دانش آموزانی متعادل، توانمند و برخوردار از شایستگی های زندگی در جامعه امروز منجر شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی–هیجانی ، مهارت های روان شناختی ، رشد همه جانبه ، سلامت روان مدرسه ای ، آموزش مهارت های زندگی