بازاندیشی در روش های تدریس: تاثیر یادگیری فعال بر خلاقیت دانش آموزان

مقاله مروری حاضر با هدف واکاوی بنیادهای نظری و شواهد تجربی پیرامون تاثیر یادگیری فعال بر خلاقیت دانش آموزان و ضرورت بازاندیشی در روش های تدریس سنتی نگاشته شده است. در عصری که خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست و یکم شناخته می شود، نظام های آموزشی با چالش اساسی در طراحی روش هایی مواجه هستند که بتواند این توانایی حیاتی را در فراگیران پرورش دهد. یادگیری فعال، به عنوان رویکردی نوین در فرآیند یاددهی-یادگیری، با مشارکت دادن دانش آموزان در فعالیت های معنادار، تعاملی و مسئله محور، به جای انتقال یک سویه اطلاعات، محیطی پویا و خلاق ایجاد می کند . این مقاله با تکیه بر مبانی نظری سازنده گرایی و یافته های روانشناسی شناختی، استدلال می کند که روش های آموزش فعال از طریق مکانیسم های متعددی از جمله تقویت تفکر واگرا، افزایش انگیزش درونی، توسعه مهارت های حل مسئله، فراهم آوردن فرصت برای کاوشگری و آزمون و خطا، و ایجاد محیطی امن برای بیان ایده های نو، می توانند نقش تعیین کننده ای در پرورش خلاقیت دانش آموزان ایفا کنند. در این راستا، روش هایی چون یادگیری مبتنی بر پروژه، حل مسئله، بحث گروهی، بارش مغزی، بدیعه پردازی، بازی های آموزشی و یادگیری مشارکتی به عنوان مصادیقی از رویکردهای فعال مورد بررسی قرار می گیرند. مرور نظام مند منابع و پژوهش های تجربی، از جمله مطالعات کنترل شده ای که با استفاده از آزمون خلاقیت تورنس انجام شده اند، نشان می دهد که دانش آموزانی که تحت آموزش با روش های فعال قرار می گیرند، در مقایسه با گروه هایی که با روش های سنتی آموزش می بینند، رشد معناداری در مولفه های خلاقیت از جمله سیالی، انعطاف پذیری، اصالت و بسط تجربه می کنند .

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، خلاقیت دانش آموزان ، روش های تدریس نوین ، تفکر خلاق