تعامل خانواده و مدرسه در تربیت نسل دیجیتال: مدل های نوین مشارکت تربیتی

مقاله مروری حاضر با هدف واکاوی نظام مند چیستی، چرایی و چگونگی تعامل خانواده و مدرسه در عصر دیجیتال و تبیین مدل های نوین مشارکت تربیتی برای تربیت نسل دیجیتال نگاشته شده است. در عصری که فناوری های دیجیتال به بخش جدایی ناپذیر زندگی کودکان و نوجوانان تبدیل شده است، الگوهای سنتی تعامل خانواده و مدرسه که عمدتا بر حضور فیزیکی و جلسات محدود اولیا و مربیان استوار بودند، دیگر پاسخگوی نیازهای پیچیده تربیتی نیستند. در این مقاله، با مرور ادبیات نظری و یافته های پژوهشی مرتبط در سطح ملی و بین المللی، تلاش شده است تا ضمن تبیین مبانی نظری تعامل خانواده و مدرسه در عصر دیجیتال، ابعاد و مولفه های مدل های نوین مشارکت تربیتی شامل گذار از نظارت کنترل گرانه به همراهی تسهیل گرانه، ارتقای سواد دیجیتال والدین، طراحی پروتکل های ارتباطی دوطرفه در فضای مجازی، مدیریت امنیت سایبری و اخلاق دیجیتال، و بازتعریف مرزهای خانه و مدرسه شناسایی و تحلیل شود. یافته های این مرور نشان می دهد که مشارکت موثر خانواده و مدرسه در تربیت نسل دیجیتال، نقشی انکارناپذیر در موفقیت تحصیلی و تربیتی دانش آموزان ایفا می کند و وجود ارتباط سازنده، شفاف و مستمر میان والدین و معلمان، منجر به افزایش عزت نفس، بهبود رفتار اجتماعی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می گردد. با ظهور عصر اطلاعات و تسریع روند دیجیتالی شدن آموزش، به ویژه پس از بحران جهانی کرونا، نقش والدین در فرآیند یادگیری فرزندان دستخوش تحولات بنیادین شده است و الگوی سنتی مشارکت والدین که به حضور فیزیکی در جلسات اولیا و مربیان یا کمک در تکالیف کاغذی محدود می شد، دیگر پاسخگوی نیازهای پیچیده اکوسیستم آموزش مجازی نیست. مقاله نتیجه گیری می کند که موفقیت آموزش در عصر دیجیتال در گرو گذار از «نظارت کنترل گرانه» به «همراهی تسهیل گرانه» است و مدارس باید با اتخاذ رویکردهای توانمندسازی، والدین را نه به عنوان ناظران بیرونی، بلکه به عنوان «شرکای آموزشی» در پلتفرم های یادگیری ادغام کنند تا ضمن کاهش تعارضات، کیفیت یادگیری عمیق و پایدار تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

تعامل خانواده و مدرسه ، نسل دیجیتال ، مشارکت تربیتی ، سواد دیجیتال ، والدگری دیجیتال