کاربست تلفیق دانش در تحول برنامه ریزی درسی

این مقاله مروری با هدف تبیین کاربست تلفیق دانش در تحول برنامه ریزی درسی انجام شده است. در عصر حاضر، رویکردهای سنتی برنامه ریزی درسی مبتنی بر تقسیم بندی های مجزا و بخش بندی شده دانش، دیگر پاسخگوی نیازهای پیچیده و چندبعدی یادگیرندگان در جامعه دانش بنیان نیست. تلفیق دانش به عنوان پارادایمی نوین، بر ایجاد پیوند بین شاخه های مختلف معرفت، از جمله علوم پایه، علوم انسانی، هنر و فناوری، جهت خلق درک جامع و حل مسائل واقعی تاکید دارد. این مقاله با مرور نظام مند ادبیات، نشان می دهد که کاربست موثر تلفیق دانش در برنامه ریزی درسی می تواند منجر به خروجی های تحول آفرینی شود: ایجاد برنامه های درسی پویا، مرتبط با زندگی، افزایش انگیزه و درگیری شناختی یادگیرندگان، پرورش مهارت های تفکر نقاد، خلاق و حل مسئله، و در نهایت، آماده سازی افراد برای مواجهه با چالش های چندوجهی جهان معاصر. مقاله حاضر پس از بررسی مبانی نظری، الگوها و رویکردهای مختلف تلفیق (مانند درون رشته ای، بین رشته ای، چندرشته ای و فرا رشته ای)، به تحلیل موانع و چالش های پیش روی اجرای این پارادایم (مانند ساختارهای سخت گیرانه آموزشی، کمبود منابع حرفه ای و مقاومت در برابر تغییر) می پردازد. در پایان، با جمع بندی یافته ها، بر لزوم بازاندیشی در مبانی، فرآیندها و نقش های ذی نفعان در برنامه ریزی درسی، و حرکت به سمت طراحی چارچوب های منعطف، زمینه محور و مشارکتی تاکید می شود. تحقق این امر مستلزم توانمندسازی معلمان به عنوان طراحان برنامه درسی تلفیقی، بازتعریف ارزیابی و تجدید نظر در سیاست های کلان آموزشی است.

کلیدواژه ها:

تلفیق دانش ، برنامه ریزی درسی تحول آفرین ، برنامه درسی تلفیقی ، بین رشته ای ، چندرشته ای