روش های نوین تدریس قرآن و آموزه های دینی در کلاس های ابتدایی: پیوند زبان عربی و تربیت اخلاقی

در عصر حاضر که تحولات فناورانه و تحولات فرهنگی-اجتماعی، الگوهای سنتی آموزش را با چالش های جدی مواجه ساخته است، بازنگری در روش های تدریس قرآن و آموزه های دینی در دوره ابتدایی ضرورتی اجتناب ناپذیر محسوب می شود. این پژوهش با هدف تبیین راهکارهای نوین تدریس قرآن کریم در مدارس ابتدایی با تاکید بر پیوند عضوی بین یادگیری زبان عربی و تربیت اخلاقی انجام شده است. روش پژوهش ترکیبی (کیفی-کمی) مبتنی بر تحلیل اسنادی، مرور نظام مند ادبیات و مصاحبه های عمیق با متخصصان حوزه آموزش قرآن، روانشناسی رشد و برنامه ریزی درسی بوده است. یافته ها نشان می دهد که رویکردهای سنتی مبتنی بر حفظ مکانیکی و تکرار یکنواخت، نه تنها با ویژگی های شناختی کودکان دوره ابتدایی همخوانی ندارد، بلکه فرصت های تربیتی ذاتی متن قرآن را نیز از بین می برد. در مقابل، روش های نوین مبتنی بر قصه گویی قرآنی، یادگیری مشارکتی، بازی های آموزشی هوشمند، استفاده از فناوری های دیجیتال تعاملی و روش های چندحسی، ضمن تسهیل کسب مهارت های زبانی عربی، زمینه ساز شکل گیری درونی ارزش های اخلاقی می شوند. این پژوهش الگویی جامع را ارائه می دهد که در آن آموزش زبان عربی نه به عنوان هدفی مستقل، بلکه به مثابه ابزاری برای دستیابی به درک معنایی متن قرآن و تحقق تربیت اخلاقی مبتنی بر آموزه های قرآنی در نظر گرفته می شود. نتایج حاصل از این مطالعه می تواند راهگشای تدوین برنامه های درسی نوین برای آموزش قرآن در مدارس ابتدایی باشد که همزمان بر ارتقای مهارت های زبانی و شکل گیری شخصیت اخلاقی دانش آموزان تمرکز دارد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس قرآن ، آموزش زبان عربی کودکان ، تربیت اخلاقی قرآنی ، پیوند زبان و اخلاق ، آموزش دینی در دوره ابتدایی ، روانشناسی یادگیری زبان ، روش های فعال تدریس