روشهای تدریس ساکن محور برای مهارت های قرن ۲۱

تحولات سریع اجتماعی، فناورانه و دانشی در قرن بیست ویکم، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری در روش های تدریس مواجه ساخته است. در این میان، روش های تدریس ساکن محور که بر انتقال یک سویه محتوا و نقش محوری معلم تاکید دارند، همچنان بخش قابل توجهی از فرایندهای آموزشی را شکل می دهند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل ماهیت و کارکرد روش های تدریس ساکن محور و بررسی میزان هم خوانی آن ها با الزامات آموزش مهارت های قرن بیست ویکم است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از روش کیفی و تحلیل اسنادی انجام شده است.داده ها از طریق بررسی و تحلیل مفهومی منابع نظری و پژوهشی مرتبط با آموزش مهارت محور و یادگیری قرن بیست ویکم گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای نظری مورد تفسیر قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان می دهد که میان منطق درونی روش های تدریس ساکن محور و ماهیت مهارت های قرن بیست ویکم، از جمله تفکر انتقادی، حل مسئله، خلاقیت و یادگیری خودراهبر، ناهمخوانی معناداری وجود دارد. این روش ها، در صورت استفاده انحصاری، فرصت های یادگیری فعال و انتقال آموخته ها به موقعیت های واقعی را محدود می سازند. با این حال، نتایج حاکی از آن است که بازاندیشی در این روش ها و تلفیق آن ها با رویکردهای یادگیرنده محور می تواند به عنوان راهکاری واقع بینانه برای ارتقای کیفیت آموزش مهارت های قرن بیست ویکم مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس ساکن محور ، مهارت های قرن بیست ویکم ، یادگیری فعال ، آموزش مهارت محور ، رویکرد یادگیرنده محور