روانشناسی تربیتی و بازدهی تحصیلی

این پژوهش به بررسی تاثیر عوامل روان شناختی تربیتی شامل خودکارآمدی علمی، انگیزش درونی، هوش هیجانی و بازخورد سازنده معلم بر بازدهی تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه می پردازد. به منظور ارزیابی این روابط، نمونه ای متشکل از ۳۵۰ نفر دانش آموز به صورت طبقه بندی تصادفی ساده از مدارس مختلف کشور انتخاب شد و داده ها با استفاده از پرسشنامه های معیار در زمینه خودکارآمدی، انگیزش، هوش هیجانی، بازخورد معلم و عملکرد تحصیلی جمع آوری گردید. نتایج تجزیه و تحلیل های همبستگی، رگرسیون چندمتغیره و مدل ساختاری معادله ها نشان داد که خودکارآمدی علمی و انگیزش درونی هر دو پیش بینی کننده های مثبت معنادار عملکرد تحصیلی هستند؛ هوش هیجانی به عنوان متغیر تعدیل کننده می تواند اثرات منفی اضطراب آزمون را کاهش داده و عملکرد را تثبیت نماید؛ همچنین بازخورد سازنده معلم به صورت مستقیم بر استراتژی های خودتنظیمی یادگیری اثر مثبت دارد و به عنوان واسطه ای در رابطه بین خودکارآمدی و عملکرد تحصیلی عمل می کند. این یافته ها نشان می دهد که ترکیب همزمان این عوامل می تواند چارچوب نظری و عملی موثری برای طراحی مداخلات آموزشی به منظور ارتقای بازدهی تحصیلی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی علمی ، انگیزش درونی ، هوش هیجانی ، بازخورد سازنده معلم ، بازدهی تحصیلی ، خودتنظیمی یادگیری