سنجش میزان پیشرفت هوشمندسازی مدارس در کشورهای صنعتی و در حال توسعه

هدف: هدف اصلی این پژوهش، سنجش و مقایسه میزان پیشرفت هوشمندسازی مدارس در کشورهای صنعتی و کشورهای در حال توسعه است. این مطالعه به دنبال واکاوی شکاف دیجیتال میان این دو گروه از کشورها، شناسایی شاخص های کلیدی موفقیت در پیاده سازی مدارس هوشمند و بررسی چالش ها و موانع موجود در مسیر توسعه فناوری های آموزشی است. روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و با روش توصیفی-تحلیلی و به صورت مروری (کتابخانه ای و اسنادی) انجام شده است. داده های مورد نیاز با مطالعه و بررسی منابع علمی، مقالات پژوهشی، گزارش های سازمان های بین المللی (مانند یونسکو)، اسناد سیاستی و آمارهای رسمی منتشر شده در حوزه فناوری آموزشی گردآوری شده و با روش تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد که کشورهای صنعتی با داشتن زیرساخت های قوی، سرمایه گذاری بالا و نیروی انسانی متخصص، در مراحل پیشرفته هوشمندسازی قرار دارند و بر استفاده از هوش مصنوعی، اینترنت اشیاء و تحلیل داده های آموزشی تمرکز دارند. در مقابل، کشورهای در حال توسعه با وجود تلاش برای گسترش دسترسی به فناوری، با چالش هایی نظیر نابرابری در دسترسی به اینترنت، کمبود بودجه، محدودیت های زیرساختی و کمبود مهارت های دیجیتال در معلمان روبرو هستند. نتایج حاصله بیانگر آن است که هوشمندسازی صرفا به معنای تجهیز مدارس به سخت افزار نیست، بلکه نیازمند یک تغییر پارادایم در محتوا، روش تدریس و مدیریت آموزشی است. در نهایت، پیشنهاد می شود که کشورهای در حال توسعه با الگوبرداری تطبیقی از تجربیات کشورهای پیشرو و اولویت بندی توسعه زیرساخت های انسانی و آموزشی، شکاف موجود را کاهش دهند.

کلیدواژه ها:

سنجش ، پیشرفت ، هوشمندسازی ، مدارس ، صنعتی ، در حال توسعه