تحلیل کارکردهای آموزش ابتدایی در ارتقای مهارت های اجتماعی کودکان: رویکردی مبتنی بر نظریه های رشد و یادگیری

آموزش ابتدایی به عنوان نخستین و بنیادی ترین مرحله نظام تعلیم و تربیت، نقشی تعیین کننده در رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان دارد. در این دوره، مدرسه به مثابه یک محیط اجتماعی سازمان یافته، فرصت هایی فراهم می کند تا کودکان مهارت هایی همچون همکاری، همدلی، مسئولیت پذیری، حل تعارض و ارتباط موثر را تجربه و تمرین کنند. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش آموزش ابتدایی در ارتقای مهارت های اجتماعی کودکان با تاکید بر نظریه های روان شناسی رشد و الگوهای نوین یاددهی–یادگیری است. یافته های نظری نشان می دهد که روش های آموزشی فعال، تعامل محور و مبتنی بر مشارکت، بیشترین تاثیر را بر رشد اجتماعی کودکان دارند. همچنین، کیفیت رابطه معلم–دانش آموز، فضای عاطفی کلاس و مشارکت خانواده از عوامل کلیدی در تقویت مهارت های اجتماعی محسوب می شوند. بر اساس نتایج، توجه به رویکردهای یادگیری اجتماعی، طراحی محیط های مشارکتی و آموزش مهارت های زندگی می تواند به بهبود کیفیت آموزش ابتدایی و پرورش شهروندانی توانمند و مسئول منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، رشد اجتماعی ، تعاملات بین فردی ، مهارت های ارتباطی ، یادگیری مشارکتی