تاثیر شیوه های ارزشیابی توصیفی بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، تبیین تاثیر شیوه های ارزشیابی توصیفی بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و با رویکردی آمیخته (کتابخانه ای و میدانی) انجام شده است.در بخش نظری، با تکیه بر نظریه خودتعیین گری Edward Deci و Richard Ryan و دیدگاه های John Hattie، نقش بازخورد کیفی در تامین نیازهای روان شناختی دانش آموزان مورد واکاوی قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که ارزشیابی توصیفی از طریق مولفه هایی همچون «بازخورد فرآیندی»، «پوشه کار» و «حذف فضای رقابتی نمره»، تاثیر معناداری بر تقویت انگیزش درونی و بهبود خودتنظیمی دانش آموزان دارد. نتایج حاکی از آن است که این نظام آموزشی با کاهش اضطراب ناشی از شکست و تمرکز بر «فرآیند یادگیری» به جای «نتیجه نهایی»، منجر به شکل گیری ذهنیت رشد در یادگیرندگان می شود. با این حال، اثربخشی این شیوه مستلزم مهارت معلمان در ارائه بازخوردهای غیرکلیشه ای و همسویی خانواده ها با اهداف این نظام است. در مجموع، پژوهش حاضر تایید می کند که انتقال از سنجش نمره ای به سنجش کیفی، گامی ضروری برای ارتقای سلامت روان و پایداری انگیزشی در نظام آموزش ابتدایی است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، انگیزش تحصیلی ، دوره ابتدایی ، بازخورد کیفی ، خودتنظیمی نظریه ، خودتعیین گری