تاثیر ارزشیابی توصیفی بر کاهش اضطراب امتحان در پایه ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر اجرای نظام ارزشیابی توصیفی بر میزان اضطراب امتحان دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. ارزشیابی سنتی که مبتنی بر نمره و مقایسه است، به طور فزاینده ای موجب افزایش استرس و اضطراب عملکردی در دانش آموزان، به ویژه در پایه های پایین تر تحصیلی شده است. اضطراب امتحان به عنوان یک عامل بازدارنده، توانایی های شناختی و یادگیری دانش آموزان را مختل می کند. در این راستا، ارزشیابی توصیفی که بر فرآیند یادگیری، پیشرفت فردی و ارائه بازخورد سازنده تمرکز دارد، به عنوان راهکاری موثر برای کاهش این نگرانی ها مطرح شده است. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بوده است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود که نمونه ای شامل ۲۰۰ دانش آموز (۱۰۰ نفر گروه آزمایش و ۱۰۰ نفر گروه کنترل) به روش تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. برای سنجش اضطراب امتحان از پرسشنامه استاندارد اضطراب امتحان اسپیلبرگر (نسخه دانش آموزی) استفاده گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و با به کارگیری آزمون های آماری پارامتریک مانند تحلیل واریانس مختلط (ANOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که بین میانگین نمرات اضطراب امتحان در گروه آزمایش (که تحت تاثیر ارزشیابی توصیفی بودند) و گروه کنترل (که از ارزشیابی سنتی بهره می بردند)، تفاوت معناداری وجود دارد. به طور خاص، دانش آموزانی که ارزشیابی توصیفی را تجربه کردند، کاهش قابل توجهی در سطوح اضطراب امتحان خود نشان دادند. این یافته حاکی از آن است که تغییر پارادایم ارزشیابی از تمرکز بر نتیجه به تمرکز بر فرآیند، نقش مثبتی در بهبود سلامت روان و کاهش فشارهای تحصیلی دانش آموزان ابتدایی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، اضطراب امتحان ، دوره ابتدایی ، ارزشیابی پیشرفت تحصیلی ، سلامت روان دانش آموزان