تاثیر آموزش مجازی بر کیفیت یادگیری در دوران پساکرونا

آموزش مجازی در دوران همه گیری کووید-۱۹ به یک ضرورت جهانی بدل شد و نظام های آموزشی را دستخوش تحولی شتابزده کرد. این پژوهش با هدف تحلیل تاثیرات ماندگار آموزش مجازی بر کیفیت یادگیری در دوران پساکرونا انجام شده است. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی و با مرور نظام مند مطالعات داخلی و خارجی است. یافته ها حاکی از آن است که آموزش مجازی تاثیرات چندبعدی و متفاوتی بر ابعاد شناختی، مهارتی و عاطفی یادگیری گذاشته است. در بعد شناختی، اگرچه دسترسی به منابع متنوع افزایش یافته، اما عمق پردازش اطلاعات و تفکر انتقادی در برخی موارد کاهش یافته است. در یادگیری مهارتی، فرصت های تمرین در محیط های شبیه سازی شده فراهم آمده، ولی کسب مهارت های عملی و حرفه ای نیازمند بازتعریف شیوه های ارزشیابی است. از منظر عاطفی و انگیزشی، چالش هایی چون انزوای اجتماعی و فرسودگی دیجیتال گزارش شده، اما در عین حال، تقویت یادگیری خودتنظیم و انعطاف پذیری را نیز به همراه داشته است. نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر و راهبر تغییر کرده و مسئله عدالت آموزشی و شکاف دیجیتال به یکی از محوری ترین چالش ها تبدیل شده است. این مقاله در نهایت با ارائه نتیجه گیری کاربردی و پیشنهادهایی برای تلفیق هوشمندانه روش های حضوری و مجازی در قالب الگوی آموزش ترکیبی پایدار، راهکارهایی را برای ارتقای کیفیت یادگیری در دوران پساکرونا ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، کیفیت یادگیری ، پساکرونا ، یادگیری ترکیبی ، عدالت آموزشی ، یادگیری خودتنظیم ، شکاف دیجیتال