ارزشیابی جامع از برنامه ارزشیابی کیفی–توصیفی در مدارس دوره ابتدایی

ارزشیابی آموزشی یکی از بنیادی ترین مولفه های نظام تعلیم و تربیت به شمار می رود که نقش آن تنها به سنجش میزان یادگیری محدود نمی شود، بلکه ابزاری راهبردی برای بهبود فرآیند آموزش، اصلاح برنامه های درسی و ارتقای کیفیت یادگیری است. در نظام های آموزشی سنتی، ارزشیابی عمدتا به صورت کمی و مبتنی بر نمره انجام می شد که پیامدهایی همچون حافظه محوری، اضطراب تحصیلی، رقابت ناسالم و بی توجهی به تفاوت های فردی دانش آموزان را در پی داشت. به منظور رفع این کاستی ها، برنامه ارزشیابی کیفی–توصیفی در مدارس دوره ابتدایی ایران طراحی و اجرا شد. پژوهش حاضر با هدف ارزشیابی جامع این برنامه، به بررسی مبانی نظری، اهداف، سازوکارهای اجرایی، دستاوردها، چالش ها و پیامدهای آموزشی و تربیتی آن می پردازد. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که ارزشیابی کیفی–توصیفی در صورت اجرای اصولی، می تواند نقش موثری در ارتقای یادگیری معنادار، افزایش انگیزش درونی، کاهش اضطراب تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا کند، اما ضعف در آموزش معلمان، تراکم کلاس ها، محدودیت های زمانی و عدم آگاهی والدین از فلسفه این نظام، از مهم ترین موانع تحقق کامل اهداف آن به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی آموزشی ، ارزشیابی کیفی–توصیفی ، آموزش ابتدایی ، ارزشیابی تکوینی ، پیشرفت تحصیلی