نقش به کارگیری دست ورزی در آموزش ریاضی و بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش به کارگیری دست ورزی در آموزش ریاضی و تاثیر آن بر بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان است. یادگیری ریاضی به عنوان یکی از پایه ای ترین دروس آموزشی در نظام های آموزشی همواره با چالش هایی مانند دشواری مفاهیم، انتزاعی بودن مطالب و فقدان انگیزش در دانش آموزان مواجه بوده است. فعالیت های دست ورزی با تاکید بر مشارکت فعال دانش آموزان، تجربه مستقیم و تعامل با ابزارهای ملموس، به عنوان راهکاری موثر برای بهبود یادگیری مفاسیم ریاضی مطرح شده اند. به کارگیری دست ورزی در آموزش ریاضی یکی از روش های نوین و موثر در بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان است که بر استفاده از فعالیت های عملی و ابزارهای ملموس برای آموزش مفاهیم ریاضی تاکید دارد. این روش با هدف ساده سازی مفاهیم انتزاعی ریاضی و تبدیل آنها به تجربیات عینی و قابل لمس، به دانش آموزان کمک می کند تا درک عمیق تر و پایدارتری از این مفاهیم پیدا کنند. در واقع، دست ورزی به عنوان یک رویکرد یادگیری فعال، دانش آموزان را از حالت یادگیرندگان منفعل خارج کرده و آنها را به مشارکت کنندگان فعال در فرآیند یادگیری تبدیل می کند. فعالیت های دست ورزی در آموزش ریاضی به عنوان یکی از روش های موثر در درک مفاهیم انتزاعی معرفی شده اند. این فعالیت ها با فراهم سازی تجربه های ملموس برای دانش آموزان، یادگیری مفاهیم ریاضی را از سطح حفظی و صوری به سطح مفهومی و پایدار منتقل می کنند. این پژوهش از نوع اسنادی و کتابخانه ای است. نتایج یافته ها نشان می دهد استفاده از ابزارهای دست ورزی، بازی های آموزشی و فعالیت های عینی می تواند موجب ارتقای درک مفهومی، افزایش انگیزش، و تثبیت یادگیری پایدار در ریاضیات شود. چارچوب نظری این تحقیق مبتنی بر دیدگاه های شناختی پیاژه، ویگوتسکی و برونر است که بر اهمیت تجربه عملی و تعامل اجتماعی در فرایند یادگیری تاکید دارند. یافته ها نشان می دهد که تلفیق روش های دست ورزی در آموزش ریاضی، به ویژه در دوره ابتدایی، موجب افزایش تعامل و مشارکت، بهبود یادگیری عمیق، بهبود عملکرد تحصیلی و کاهش اضطراب ریاضی دانش آموزان می شود.

کلیدواژه ها:

فعالیت های دست ورزی ، آموزش ریاضی ، بهبود فرآیند یادگیری ، دانش آموزان