بررسی تاثیر خودکارآمدی مسیر شغلی بر تعهد شغلی با نقش میانجی حمایت سازمانی درک شده

هدف این پژوهش مطالعه بررسی تاثیر خودکارآمدی مسیر شغلی بر تعهد شغلی با نقش میانجی حمایت سازمانی درک شده است. برای نیل به این هدف، پس از مطالعه و بررسی یافته های پژوهش های پیشین در قالب مبانی تئوریک تحقیق، چارچوب مورد نظر ارائه شده است. روش پژوهش حاضر به لحاظ هدف از نوع کاربردی و از نظر گردآوری داده ها در زمره تحقیقات توصیفی- پیمایشی محسوب شده است. به منظور بررسی میدانی در تحقیق حاضر، از جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی استان البرز که تعداد آنها۱۲۰۰نفر است. برای نمونه نیز با توجه به فرمول کوکران تعداد ۲۹۱نفر به عنوان نمونه انتخاب شده است. ابزار گردآوری اطلاعات علاوه بر مطالعات کتابخانهای، پرسشنامه است که روایی آن با استفاده از تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن از طریق روش آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تایید قرار گرفته است. برای تحلیل ابعاد چارچوب مفهومی از روش تحلیل عاملی تاییدی، و همچنین به منظور بررسی میزان روابط میان ابعاد چارچوب تحقیق از رویکرد مدلسازی معادلات ساختاری (Smart PLS) استفاده شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد خودکارآمدی اجتماعی بر تعهد شغلی تاثیر دارد، خودکارآمدی آموزشی بر تعهد شغلی تاثیر دارد، خودکارآمدی هیجانی بر تعهد شغلی تاثیر دارد، خودکارآمدی جسمانی بر تعهد شغلی تاثیر دارد، خودکارآمدی اجتماعی بر حمایت سازمانی درک شده تاثیر دارد، خودکارآمدی آموزشی بر حمایت سازمانی درک شده تاثیر دارد، خودکارآمدی هیجانی بر حمایت سازمانی درک شده تاثیر دارد، خودکارآمدی جسمانی بر حمایت سازمانی درک شده تاثیر دارد، حمایت سازمانی درک شده بر تعهد شغلی تاثیر دارد. بنابراین می توان نتیجه گرفت خودکارآمدی مسیر شغلی بر تعهد شغلی با نقش میانجی حمایت سازمانی درک شده در مدارس ابتدایی استان البرز تاثیر مستقیم، مثبت و معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی مسیر شغلی ، تعهد شغلی ، حمایت سازمانی درک شده ، مدارس ابتدایی استان البرز