اهمیت بازی های تیمی در توسعه مهارت های اجتماعی کودکان ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، تبیین اهمیت و نقش بازی های تیمی در توسعه مهارت های اجتماعی کودکان مقطع ابتدایی با تاکید بر ضرورت جبرانی این فعالیت ها در محیط های مدرن شهری است. با توجه به کاهش فرصت های بازی طبیعی و افزایش نیاز به تربیت شهروندان مسئولیت پذیر، این مطالعه به روش تحلیل محتوای کیفی و سنتز تحلیلی انجام گرفت تا سازوکارهای زیربنایی تاثیرگذاری بازی تیمی بر رشد اجتماعی کشف و تبیین شوند. یافته های پژوهش نشان داد که بازی های تیمی به عنوان یک نظام اجتماعی اجباری برای تمرین مهارت ها عمل کرده و تاثیر خود را از طریق سه سازوکار اصلی اعمال می کنند: ۱. تقویت همکاری و ارتباط: از طریق قرار دادن کودک در منطقه توسعه مجاور (ZPD) و توسعه همدلی شناختی؛ ۲. حل تعارض و پذیرش قواعد: با تبدیل زمین بازی به «مدرسه کوچک مدیریت تعارض» و اجبار کودکان به مذاکره و تبعیت از هنجارها؛ و ۳. مدیریت هیجان و تحمل ناکامی: با کاهش بار هیجانی شکست از طریق تجربه مشترک. نتیجه گیری نهایی این است که بازی های تیمی یک ضرورت جبرانی تربیتی هستند و چالش اصلی در نظام آموزشی، فقدان چارچوب های هدفمند اجرایی برای گنجاندن این فعالیت ها در برنامه درسی رسمی مدارس است. این مقاله بر لزوم تدوین پروتکل های اجرایی و آموزش تخصصی معلمان برای استفاده نظام مند از این ابزار تربیتی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بازی های تیمی ، مهارت های اجتماعی ، دوره ابتدایی ، سنتز تحلیلی ، منطقه توسعه مجاور ، مدیریت تعارض ، همدلی شناختی