رابطه خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت آموزشی

مقاله مروری حاضر با هدف واکاوی مبانی نظری، پیشینه تجربی و ابعاد گوناگون رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت آموزشی در میان فراگیران مقاطع مختلف تحصیلی نگاشته شده است. خودکارآمدی تحصیلی که برگرفته از نظریه شناختی-اجتماعی آلبرت بندورا است، به باورها و قضاوت های فرد در مورد توانایی های خود برای یادگیری و انجام موفقیت آمیز تکالیف تحصیلی در سطوح مختلف اشاره دارد. این سازه روان شناختی در چند دهه اخیر به یکی از پرمطالعه ترین و تاثیرگذارترین متغیرهای مرتبط با موفقیت تحصیلیدر سراسر جهان تبدیل شده است. مقاله حاضر با بهره گیری از مرور نظام مند ادبیات پژوهش در حوزه های روان شناسی تربیتی، سنجش آموزشی و مطالعات فردی-اجتماعی، تلاش می کند تا ضمن مفهوم شناسی دقیق این سازه و ارائه چارچوب های نظری مرتبط، مکانیسم های تاثیرگذاری خودکارآمدی بر پیشرفت تحصیلی را از طریق متغیرهای واسطه ای مانند درگیری تحصیلی، راهبردهای خودتنظیمی، انگیزش و تاب آوری تحصیلی مورد بررسی قرار دهد. یافته های این مرور نشان می دهد که اگرچه در سطح بین المللی اجماع قابل توجهی بر رابطه مثبت و معنادار میان خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت آموزشی وجود دارد، اما تازه ترین فراتحلیل ها در زمینه آموزش های آنلاین و ترکیبی، یافته های متفاوتی را گزارش کرده و همبستگی پایین تری را در این بافت های نوظهور آموزشی نشان داده اند

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، پیشرفت آموزشی ، باورهای کارآمدی ، نظریه شناختی-اجتماعی