استفاده از نمایش های نمایشی و تئاتر در کلاس برای افزایش هیجان یادگیری

این مقاله مروری تحلیلی به بررسی جامع نقش رو به رشد نمایش و تئاتر به عنوان یک ابزار آموزشی قدرتمند در محیط های یادگیری از آموزش ابتدایی تا عالی می پردازد. با توجه به تحولات اخیر در علوم اعصاب شناختی و روانشناسی تربیتی، تمرکز بر آموزش مبتنی بر تجربه و هیجان اهمیت فزاینده ای یافته است. این پژوهش با مرور ادبیات موجود، مبانی نظری یادگیری هیجانی، تاریخچه تئاتر آموزشی، و تاثیرات آن بر مولفه های کلیدی یادگیری – شامل انگیزش، عمق یادگیری، و مهارت های اجتماعی-عاطفی را واکاوی می کند. همچنین، چالش ها، ملاحظات فرهنگی، و راهکارهای عملی برای ادغام موفقیت آمیز نمایش در برنامه درسی ارائه شده است. یافته ها نشان می دهند که استفاده نظام مند از تئاتر نه تنها فرآیند یادگیری را از حالت منفعل به فعال تبدیل می کند، بلکه به طور معناداری در توسعه ابعاد شناختی و عاطفی دانش آموزان نقش دارد (Bruner, ۱۹۶۶; Vygotsky, ۱۹۷۸). نتیجه گیری بر لزوم بازنگری در سیاست گذاری های آموزشی و آموزش معلمان برای بهره برداری حداکثری از پتانسیل های دراماتیک در کلاس درس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تئاتر آموزشی ، یادگیری هیجانی ، درام درمانی ، مهارت های اجتماعی-عاطفی ، رویکرد فعال یادگیری