از کنترل تا همراهی؛ دگرگونی نگرش معلم در مدیریت کلاس های نوین

این پژوهش با هدف واکاوی فرایند دگرگونی نگرش معلم در مدیریت کلاس های نوین، با تمرکز بر گذار از پارادایم کنترل محور به رویکرد همراهی محور انجام شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی-تفسیری است که در آن داده ها به شیوه کتابخانه ای و بررسی اسنادی گردآوری شده اند. جامعه آماری این مطالعه شامل معلمان در نظام آموزش و پرورش رسمی است که تجربیات و مبانی نظری مرتبط با آنان مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مدیریت کلاس مبتنی بر کنترل بیرونی، اگرچه نظمی ظاهری ایجاد می کند، اما به دلیل تضعیف انگیزش درونی و کاهش حس تعلق، کارایی خود را در کلاس های نوین از دست داده است. در مقابل، نگرش همراهی محور که بر پایه اعتماد متقابل، گفت وگو و مشارکت بنا شده، بستر رشد مسئولیت پذیری و یادگیری عمیق را فراهم می سازد. تحلیل من بر اساس یافته ها حاکی از آن است که کلید اصلی تحول در مدیریت کلاس، نه در به کارگیری فنون جدید انضباطی، بلکه در بازتعریف هویت حرفه ای معلم از یک «ناظم قدرت مدار» به یک «همراه تسهیل گر» نهفته است. نتیجه گیری نهایی پژوهش بیانگر آن است که گذار آگاهانه از منطق کنترل به منطق همراهی، موجب ارتقای کیفیت زیست بوم آموزشی و شکل گیری روابط انسانی معنادار میان معلم و دانش آموز می گردد که لازمه تحقق اهداف تربیتی در عصر حاضر است.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، نگرش معلم ، کنترل ، همراهی ، کلاس های نوین ، آموزش و پرورش