استراتژی های ارزیابی ترکیبی برای اندازه گیری پیشرفت واقعی دانش آموزان

ارزیابی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از ارکان اساسی نظام های آموزشی به شمار می رود و نقش تعیین کننده ای در هدایت فرآیند یاددهی–یادگیری، اصلاح برنامه های درسی و تصمیم گیری های آموزشی دارد. در سال های اخیر، انتقادهای فراوانی نسبت به اتکای صرف بر آزمون های سنتی و نمره محور مطرح شده است؛ چرا که این شیوه ها اغلب قادر به سنجش عمیق، پایدار و واقعی یادگیری دانش آموزان نیستند. در پاسخ به این چالش، رویکرد «ارزیابی ترکیبی» به عنوان راهبردی نوین مطرح شده است که با تلفیق روش های کمی و کیفی، تکوینی و پایانی، فرایندمحور و عملکردمحور، تلاش می کند تصویری جامع تر و واقعی تر از پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ارائه دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی استراتژی های ارزیابی ترکیبی و نقش آن ها در اندازه گیری پیشرفت واقعی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با استفاده از منابع کتابخانه ای و مطالعات پیشین صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری ارزیابی ترکیبی، ضمن افزایش دقت سنجش یادگیری، موجب ارتقای انگیزش، خودتنظیمی، مسئولیت پذیری و مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری می شود. در پایان، راهکارها و پیشنهادهایی کاربردی برای بهبود اجرای این نوع ارزیابی در مدارس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ترکیبی ، پیشرفت تحصیلی ، ارزشیابی تکوینی ، ارزشیابی پایانی ، یادگیری معنادار