ارزیابی اثرات برنامه های آموزش مهارت های زندگی بر عملکرد تحصیلی

زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی اجرای برنامه های آموزش مهارت های زندگی بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان بود. مطالعات پیشین نشان می دهند که عوامل غیرشناختی، به ویژه مهارت های زندگی، نقش مهمی در تسهیل فرآیند یادگیری و موفقیت های آکادمیک دارند. روش پژوهش: این مطالعه از نوع تحقیقات کاربردی با رویکرد نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه بود که از میان آن ها دو گروه (آزمایش و کنترل) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل نمرات عملکرد تحصیلی بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها، ابتدا از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و سپس از آزمون تی مستقل برای سنجش همسانی اولیه استفاده شد. در نهایت، ابزار اصلی تحلیل، تحلیل کوواریانس (ANCOVA) (p < ۰.۰۱p<۰.۰۱) برای ارزیابی تاثیر مداخله پس از کنترل نمرات پیش آزمون، و تحلیل رگرسیون چندگانه برای شناسایی موثرترین مولفه های مهارت زندگی بر عملکرد تحصیلی بود. یافته ها: نتایج آزمون تی مستقل نشان دهنده همسانی اولیه گروه ها در پیش آزمون بود. با این حال، تحلیل کوواریانس نشان داد که برنامه آموزش مهارت های زندگی تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش عملکرد تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل داشته است (\text{p} < ۰.۰۰۰۷p<۰.۰۰۰۷).مهم تر آنکه، نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که در میان مولفه های ده گانه، تنها مهارت خودتنظیمی به عنوان یک پیش بین معنادار و قوی برای عملکرد تحصیلی شناسایی شد (\beta = ۰.۵۸β=۰.۵۸). این یافته ها حاکی از آن است که اثربخشی برنامه، عمدتا از طریق تقویت مستقیم مهارت های اجرایی و فراشناختی دانش آموزان در مدیریت فرآیند یادگیری حاصل شده است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش، فرضیه اثربخشی برنامه های آموزش مهارت های زندگی بر عملکرد تحصیلی را تایید می کند. با این حال، تاکید اصلی بر نقش حیاتی مهارت خودتنظیمی است. بنابراین، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی آتی، محتوای خود را بر تقویت این مهارت متمرکز سازند تا بیشترین بازدهی آکادمیک را به دنبال داشته باشند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، عملکرد تحصیلی ، خودتنظیمی ، آموزش ، تحلیل کوواریانس