نقش تعامل والد-فرزند در تقویت مهارت های اجتماعی و خودکنترلی دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تعامل والد-فرزند در تقویت مهارت های اجتماعی و خودکنترلی دانش آموزان ابتدایی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه های سوم تا ششم ابتدایی مدارس شهر [نام شهر] و والدین آن ها بود. نمونه ای شامل ۲۰۰ دانش آموز و والدینشان به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تعامل والد-فرزند [Olson, ۲۰۰۰]، مقیاس مهارت های اجتماعی [Gresham & Elliott, ۱۹۹۰] و مقیاس خودکنترلی [Tangney et al., ۲۰۰۴] بود. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره تحلیل شد. نتایج نشان داد که تعامل مثبت والد-فرزند با مهارت های اجتماعی و خودکنترلی دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار دارد و می تواند پیش بینی کننده قوی این مهارت ها باشد. یافته ها نشان می دهد که تقویت تعامل والد-فرزند می تواند به بهبود عملکرد اجتماعی و خودکنترلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

تعامل والد-فرزند ، مهارت های اجتماعی ، خودکنترلی ، دانش آموزان ابتدایی