آموزش مبتنی بر هوش هیجانی در مدارس

این پژوهش به بررسی عمیق و تحلیل محور چارچوب های نظری، رویکردهای اجرایی و پیامدهای چندوجهی پیاده سازی آموزش مبتنی بر هوش هیجانی (Social-Emotional Learning - SEL) در نظام های آموزشی رسمی می پردازد. با توجه به شواهد روزافزون مبنی بر ناکارآمدی رویکردهای صرفا شناختی در پرورش ابعاد جامع شخصیتی و موفقیت های آتی دانش آموزان، تمرکز بر توسعه مهارت های هیجانی، اجتماعی و خودتنظیمی ضروری به نظر می رسد. این مقاله با استناد به مدل های سه گانه کلیدی (گلمن، سالووی و مایر، بار-آن)، مبانی روان شناختی SEL را تبیین نموده و راهکارهای عملی برای ادغام آن در برنامه درسی، فرهنگ مدرسه و شیوه های تدریس ارائه می دهد. تحلیل ها نشان می دهند که آموزش هیجانی نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی، کاهش مشکلات رفتاری و افزایش بهزیستی روان شناختی دانش آموزان منجر می شود، بلکه زیربنای لازم برای شهروندی فعال و سازگاری در دنیای پیچیده معاصر را فراهم می آورد. با این حال، چالش هایی نظیر آموزش ناکافی معلمان، مقاومت ساختاری و نیاز به ابزارهای ارزشیابی معتبر، موانع مهمی در مسیر اجرای اثربخش هستند که نیازمند راهبردهای سیاست گذاری دقیق در سطح ملی است.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، آموزش مبتنی بر هوش هیجانی ، یادگیری اجتماعی-عاطفی ، برنامه درسی مدرسه ، توانمندسازی معلم ، بهزیستی دانش آموز