تحلیل تطبیقی تاثیر روش های تدریس سنتی در مقابل روش های فعال بر پرورش خلاقیت دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی تاثیر روش های تدریس سنتی (سخنرانی) در مقابل روش های فعال (بارش فکری، پروژه محور، مسئله محور) بر پرورش خلاقیت دانش آموزان انجام شده است. خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست و یکم، نقشی اساسی در توانایی دانش آموزان برای مواجهه با چالش های دنیای پیچیده امروز ایفا می کند. در این مقاله، با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع معتبر پژوهشی، ویژگی های هر یک از روش های تدریس مذکور بررسی و تاثیر آنها بر مولفه های خلاقیت (سیالی، انعطاف پذیری، اصالت و بسط) مقایسه شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که روش های فعال تدریس، به ویژه بارش فکری، تاثیر معناداری بر افزایش سیالی و اصالت ایده ها دارند. روش پروژه محور با فراهم آوردن زمینه ای برای بسط و توسعه ایده ها، به پرورش خلاقیت کاربردی کمک می کند. روش مسئله محور نیز با درگیر ساختن دانش آموزان در مسائل واقعی، انعطاف پذیری شناختی آنان را افزایش می دهد. در مقابل، روش سنتی سخنرانی با تاکید بر حفظ و انباشت اطلاعات، نه تنها نقشی در پرورش خلاقیت ندارد، بلکه به دلیل یکسان سازی تفکر دانش آموزان و نادیده گرفتن نقش فعال آنان در فرآیند یادگیری، از موانع اساسی شکوفایی خلاقیت محسوب می شود. نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی و آموزشی و حرکت از رویکردهای معلم محور به سوی روش های فعال و دانش آموزمحور تاکید دارد تا بتوان نسلی خلاق، پرسشگر و مسئله یاب تربیت کرد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سنتی ، روش تدریس فعال ، سخنرانی ، بارش فکری ، پروژه محور ، مسئله محور ، خلاقیت ، پرورش خلاقیت